قوز بینی بعد از عمل: علت برآمدگی استخوان و راه درمان آن
تحریریه هیلیفا
نویسنده
فهرست محتوا
مطالعه4 دقیقه
دیدن قوز بینی بعد از عمل بینی میتواند تجربهای ناخوشایند باشد، بهویژه زمانی که انتظار چهرهای متعادل و صاف دارید. این برآمدگی ممکن است بر اثر تورم، جوش خوردن نادرست استخوان یا خطا در جراحی ایجاد شود. در این مقاله بررسی میکنیم چرا بعد از جراحی زیبایی بینی قوز باقی میماند و چه راههایی برای درمان آن وجود دارد.
دلایل ایجاد قوز بینی بعد از عمل
در ابتدا به بررسی عواملی که باعث ایجاد قوز بینی می شوند می پردازیم تا اگر به این مسئله دچار شده اید تا حدودی علت آن را بدانید. سپس در قسمت بعدی به معرفی روش های درمان آن خواهیم پرداخت.
عوامل جراحی
تکنیک جراحی استفاده شده: بسته به اینکه جراح از چه تکنیکی استفاده کرده است امکان دارد که قوز بینی بعد از عمل برای شما رخ دهد.
میزان برداشت استخوان و غضروف: در صورتی که غضروف یا استخوان های بینی بیش از حد تراش داده شوند، پوست روی پل بینی فرو میرود. در نتیجه پس از عمل قوس بینی روی میدهد.
وجود بافت یا استخوان اضافی: در صورتی که برآمدگی یا قوز بیش از شش ماه تا یک سال دوام داشته باشد احتمالاً به دلیل استخوان اضافی است. این مشکل به خودی خود برطرف نمیشود و باید برای حل آن به پزشک مراجعه کنید.
عوامل آناتومیکی
ساختار استخوانی بینی: بسته به اینکه استخوان بینی شما چه ساختاری داشته باشد، امکان دارد قوس بعد از عمل بینی برای شما رخ دهد.
ضخامت پوست بینی: در صورتی که پوست بینی ضخیم تری داشته باشید، بیشتر در معرض ابتلا به قوس بینی بعد از عمل خواهید بود.
نوع پوست (چرب، خشک): خشک بودن یا چرب بودن پوست شما نیز بر روی قوز بینی بعد از عمل مؤثر است.
عوامل پس از عمل
تورم و التهاب: اگر به خاطر تورم قوز بینی به وجود آمده باشد در بیشتر موارد پزشکان توصیه میکنند که صبر کنید که خود به خود از بین برود. در اصل باید به بدن اجازه دهید خودش بازسازی و ترمیم را انجام بدهد. ولی روش هایی مثل تزریق کورتیکواستروئید نیز باعث کاهش تورم میشود.
تشکیل بافت اسکار: برخی اوقات در دوران نقاهت یا در حین عمل جراحی، روی پل بینی جای زخم ایجاد میشود. اسکار ها معمولاً سفت و ناهموار بوده و باعث قوز بینی بعد از عمل خواهند شد.
عفونت: در صورتی که مراقبت های پزشکی را به درستی رعایت نکنید، برخی عفونت ها نیز امکان دارد باعث به وجود آمدن قوس روی بینی شوند.
روش های درمان قوز بینی بعد از عمل
به دلیل اینکه علت های قوز بینی بعد از عمل متفاوت هستند، روش های متفاوتی نیز برای درمان آن وجود دارد. در این قسمت به بررسی این روش ها میپردازیم.
درمان های غیر جراحی
ماساژ بینی: در صورتی که قوس به دلیل تورم ناشی از تجمع مایعات به وجود آمده باشد، پزشک معمولاً ماساژ بینی را توصیه میکند.
استفاده از چسب بینی: چسب بینی به دلیل ایجاد فشار بر روی بینی برای زمانی مناسب است که به دلیل تورم قوز بینی ایجاد شده باشد. این فشار علاوه بر اینکه جذب مایعاتی که اطراف بافت بینی را احاطه کرده اند کمک میکند، باعث انسجام بیشتر کلاژن و کاهش حجم بینی میشود.
تزریق کورتیکوستروئید: در این روش نیز اگر علت تورم باشد میتوان با تزریق کورتیکواستروئید یا کورتون قوس بینی بعد از عمل را کاهش داد.
تزریق ژل یا چربی: در صورتی که پزشک تشخیص دهد میتوان با تزریق ژل یا چربی قوس بینی را کاهش داد، این روش را به کار میبرد.
لیفت بینی با نخ: این روش برای ایجاد تغییرات جزئی در بینی مناسب است. در این تکنیک نخ هایی قابل جذب در زیر پوست بینی قرار خواهند گرفت که به از بین رفتن قوس بینی کمک میکنند.
درمان های جراحی
رینوپلاستی ترمیمی: در صورتی که برآمدگی استخوان بینی بعد از عمل زیاد باشد، پزشک معمولاً توصیه به جراحی ترمیمی میکند. به این دلیل که شاید روش های دیگر تأثیر گذاری رینوپلاستی ترمیمی را نداشته باشند.
سوهان کشی: اگر بعد از عمل برآمدگی به وجود آمده باشد که حجم آن کم باشد، معمولاً پزشک با نظر خود سوهان کشی را برای رفع آن توصیه میکند.
توصیه های بعد از عمل بینی برای جلوگیری از ایجاد قوس
برخی اقدامات هستند که اگر میخواهید قوس بینی را تجربه نکنید یا درصورت هرگونه مشکل برطرف شود، باید آنها را رعایت کنید. این اقدامات شامل موارد زیر هستند:
- در صورتی که 6 ماه از عمل بینی شما گذشته و شاهد برآمدگی یا قوز بینی هستید، حتماً به پزشک مراجعه کنید. پزشک احتمالاً با بی حسی ساده و وسیله ای مثل سوهان، از داخل قوز بینی را برطرف خواهد کرد.
- تا 6 ماه چسب مخصوصی که پزشک به شما توصیه کرده است استفاده نمایید.
- در صورتی که مشاهده میکنید قسمتی برآمده است، به هیچ عنوان آن را ماساژ نداده و دستکاری نکنید.
- اگر بعد از 6 ماه تا یک سال، بینی شکل مناسبی به خود نگرفته باشد و قوس برطرف نشود، امکان دارد جراح توصیه به عمل جراحی ترمیمی کند؛ اما به خاطر ساختار بسیار ضعیفی که در عمل جراحی دوم پزشک با آنها روبروست، باید مهارت بالایی در جراحی ترمیمی داشته باشد.
