انواع پیکر تراشی؛ کدام روش برای فرم‌دهی بهتر است؟

پیکرتراشی یا کانتورینگ بدن یکی از بهترین راهکارها برای داشتن اندامی خوش‌فرم و اصطلاحاً کات‌شده است. انحنا هایی که حتی با ورزش نتوانسته‌اید آن‌ها را به شکل مطلوب ایجاد کنید، با پیکرتراشی شکم و پهلو تحت کنترل درآمده و به خوبی شکل می‌گیرند. تحقیقات نشان می‌دهد حدود 85 درصد از افراد حتی با ورزش و رژیم غذایی نیز نمی‌توانند به اندامی دست یابند که از تمامی قسمت‌های آن رضایت کامل داشته باشند. بنابراین این احتمال وجود دارد که حتی با وزن مناسب نیز از فرم بدن خود راضی نباشید.

نکته شایان توجه این است که روش‌های مختلف پیکرتراشی نقشی در کاهش وزن ندارند. بلکه مناسب کسانی هستند که علی‌رغم رسیدن به وزن ایده‌آل و شاخص توده بدنی مناسب، با چربی‌های سرسخت موضعی درگیرند. این روش‌ها به دو دسته کلی مبتنی بر جراحی و غیر جراحی تقسیم می‌شوند. در تمامی روش های پیکرتراشی، چربی‌های موضعی با کمک دستگاه‌ها و تکنولوژی‌های مخصوص، عمدتاً بعد از تخریب شدن، به نحوی از بدن خارج می‌گردند. در برخی از انواع روشهای پیکرتراشی، چربی بدون آسیب از بدن جدا می‌شود. به طوری که می‌توان از آن‌ها برای پر کردن نواحی دلخواه و ایجاد انحناهای جذاب همچون پر کردن حفره کنار ران استفاده نمود.

معمولاً تمامی روش‌های جراحی و غیر جراحی پیکرتراشی می‌توانند برای نواحی گوناگون بدن به کار گرفته شوند. مثلاً می‌توان از آن‌ها برای اصلاح شکم، پهلو، باسن، ران، بازو، غبغب، کمر یا حتی ساق و مچ پا استفاده نمود. صرف نظر از نوع متد به کار گرفته‌شده، هدف پیکرتراشی همواره تخلیه چربی‌های اضافه است. اما کدام روش از همه برای شما مناسب‌تر است؟ به گونه‌ای که بتوانید مطمئن باشید نتیجه نهایی کاملاً مطابق میل و انتظار شما خواهد بود. کدام روش دوره نقاهت کوتاه‌تری دارد و سریع‌تر شما را به بهبودی کامل و اندام دلخواه می‌رساند. هر روش چقدر درد و عوارض دارد؟ با ما همراه باشید تا انواع پیکرتراشی را از جمله لیپوساکشن، لیپوماتیک، لیپوست، لیپولیز، کرایولیپولیز و غیره، با یکدیگر مقایسه نماییم.

روش های جراحی پیکرتراشی

روش‌های مبتنی بر جراحی پیکرتراشی با برش‌های بزرگ‌تر جراحی و بخیه‌های بیشتر اجرا می‌شوند. همچنین نیازمند بی‌هوشی یا در برخی موارد بی‌حسی اپیدورال (کمر به پایین) هستند. بنابراین تهاجمی‌تر به شمار می‌آیند. طی این عمل‌ها جراح می‌تواند با ایجاد برش لازم به چربی‌های زیر پوست دسترسی پیدا نموده و آن‌ها را خارج کند. به این ترتیب می‌توان سایز نواحی مختلف بدن یا مثلاً دور کمر را تغییر داد و آن‌ها را به فرمی مطلوب درآورد. روش‌های مختلف جراحی پیکر تراشی نسبت به روش‌های غیر جراحی، اغلب تغییرات چشم‌گیرتر و نتایج ماندگارتری دارند. با این عمل‌ها می‌توان چربی‌های موضعی و شلی و افتادگی پوست یا نواحی مختلف بدن را از بین برد. اما احتمال بروز عوارضی همچون خونریزی، عفونت و باقی ماندن جای زخم نیز در آن‌ها وجود دارد. همچنین به دلیل تهاجمی‌تر بودن، دوره نقاهت طولانی‌تری همراه با درد و تورم بیشتر دارند.

لیپوساکشن

لیپوساکشن یکی از قدیمی‌ترین روش های پیکر تراشی است. در این متد، بسته با ناحیه مورد نظر، بعد از بیهوشی یا بی‌حسی اپیدورال، برشی توسط جراح ایجاد می‌گردد. آنگاه پزشک لوله نازکی را تحت عنوان کانولا از مجرای ایجادشده وارد بدن می‌کند. سپس با حرکت دادن لوله کانولا و وارد کردن فشار به چربی‌ها، اصطلاحاً آن‌ها را می‌شکند و از طریق دستگاه ساکشن با مکش از بدن خارج می‌نماید. لیپوساکشن این امکان را به جراح می‌دهد تا 5 الی 7 لیتر چربی را تخلیه کند. در صورت تخلیه چربی بیشتر از این مقدار در یک بار جراحی لیپوساکشن، خطر آمبولی و حتی مرگ برای بیمار به وجود خواهد آمد. به همین دلیل، تخلیه چربی بیش از این مقدار، در لیپوساکشن مجاز نیست.

بعد از لیپوساکشن به 2 تا 4 هفته زمان نیاز است تا بهبودی کامل حاصل شود. امروزه روش‌های کم‌تهاجمی‌تری برای پیکرتراشی به وجود آمده و استفاده از لیپوساکشن تقریباً دیگر منسوخ شده است. زیرا در این عمل لازم است که جراح با فشار دست خود چربی‌ها را خرد کند. این اتفاق می‌تواند بعد از عمل موجب ایجاد ناهمواری در سطح پوست گردد. با این وجود روشی همه‌منظوره به حساب آمده و برای نواحی گوناگونی همچون شکم، پهلو، ران، بازو و غبغب قابل اجراست.

ابدومینوپلاستی

ابدومینوپلاستی که نام دیگر آن تامی تاک است، تنها برای نواحی شکم، پهلوها و دور کمر کاربرد دارد. اما علاوه بر حذف چربی‌های اضافه و کشیدن پوست، امکان سفت کردن بافت عضلانی نیز طی آن وجود دارد. این متد از تهاجمی‌ترین روش‌های جراحی پیکرتراشی به شمار می‌آید. زیرا جراح در آن یک برش طولی بزرگ در پایین‌ترین قسمت شکم ایجاد می‌کند. اگر ابدومینوپلاستی از نوع 360 درجه باشد، این برش حتی تا نواحی پهلوها و گرداگرد کمر نیز امتداد می‌یابد. معمولاً در انواع مختلف تامی تاک، به یک برش عمودی تا ناف نیز نیاز است.

سپس پوست ناحیه تحت جراحی بالا زده می‌شود و تمامی چربی‌ها و بافت‌های شکمی در دسترس جراح قرار می‌گیرد. آنگاه جراح کنترل کاملی دارد تا با کمک تیغ جراحی یا کاتر حرارتی چربی‌های موضعی را به شکلی هموار از بین ببرد. همچنین می‌تواند عضلات شکمی را ترمیم و سفت نماید. برای این کار با زدن بخیه‌های داخلی، بافت‌های عضلانی را به هم نزدیک‌تر می‌کند. در آخر می‌توان پوست‌های اضافه را حذف نمود و کشید. بعد از ایجاد این تغییرات معمولاً لازم است موقعیت ناف نیز متناسب با فرم جدید شکم، تغییر داده شود.

این روش به دلیل تهاجم بالا نیازمند بی‌هوشی کامل و دوره نقاهت طولانی (حدود 6 تا 8 هفته) است. همچنین نسبت به سایر انواع پیکر تراشی شکم، درد بیشتری دارد. درد و تهاجم بالا در کنار عوارضی همچون احتمال عفونت، خونریزی، تجمع مایع زیر پوست و باقی ماندن جای زخم طویل، باعث شده این متد نیز این روزها کم‌تر رواج داشته باشد. اما اصلی‌ترین تفاوت ابدومینوپلاستی با سایر روش‌های پیکرتراشی امکانی است که برای کشیدن پوست و رفع شلی پوست فراهم می‌کند. به همین دلیل هنوز در موارد زیادی تنها برای حذف پوست‌های اضافه شکمی (مثلاً بعد از زایمان یا کاهش وزن شدید) کاربرد دارد یا با سایر جراحی‌های پیکرتراشی ترکیب می‌گردد.

لیپوماتیک

یکی از روش‌های نوینی که این روزها به عنوان جایگزینی ایمن برای لیپوساکشن شناخته می‌شود، لیپوماتیک است. این روش در حقیقت حالت پیشرفته‌ای از لیپوساکشن است. در لیپوماتیک به جای فشار دست جراح با لوله کانولا، از دستگاه ایجادکننده ارتعاشات مکانیکی یا ویبریشن برای شکستن چربی‌ها و آماده‌سازی آن‌ها جهت مکش بهره گرفته می‌شود. این دستگاه امکان وارد شدن آسیب به بافت‌های اطراف چربی‌ها را نیز به حداقل می‌رساند. به علاوه شکست چربی‌ها در این روش به شکلی است که می‌توان از آن‌ها برای تزریق و فرم‌دهی به نواحی دیگر بدن استفاده نمود.

بنابراین لیپوماتیک کمک می‌کند تا با یک تیر دو نشان بزنید. هم از شر چربی‌های اضافه خلاص شوید و هم اندام‌هایی را که دوست دارید، برجسته‌تر کنید (مثلاً با تزریق چربی شکم به باسن یا سینه). مزیت این روش نسبت به تزریق ژل این است که از چربی‌های طبیعی و سازگار بدن خود استفاده می‌کنید. به همین دلیل ظاهری طبیعی‌تر و جذاب‌تر پیدا خواهد کرد. به علاوه این عمل نیازی به بی‌هوشی ندارد و تنها با بی‌حسی موضعی قابل انجام است. به دلیل کم‌تهاجمی بودن، دوره نقاهت، درد و عوارض جانبی آن نیز بسیار محدودتر است و طی 2 تا 4 هفته بهبودی حاصل می‌گردد. از آنجا که خرد شدن بافت‌های چربی با ویبره و فشار منظم و یکنواخت کانولای لرزشی اتفاق می‌افتد، بعد از عمل بافتی هموار در زیر پوست خواهید داشت. احتمال عفونت یا آمبولی چربی در این روش بسیار پایین است. اما عوارضی همچون تب، ضعف و سرگیجه یا واکنش‌های آلرژیک برای بیمار وجود دارد.

لیپوست

لیپوست نیز شباهت زیادی به لیپوماتیک دارد. این روش، نسخه بهبودیافته لیپوماتیک است که از تکنولوژی PALS برای ایجاد ارتعاش در لوله کانولا بهره می‌برد. امواج اینفراسونیک تولیدشده با این تکنولوژی، موجب می‌شود تا چربی استخراج‌شده خالص‌تر و برای تزریق به اندام‌های دیگر، ایده‌آل‌تر باشد. همچنین، شکستن چربی‌ها در لیپوست با دقت بیشتر و آسیب کمتر به بافت‌های جانبی همراه است. مزیت دیگر لیپوست این است که امکان خارج کردن چربی‌های بیشتری را در مقایسه با لیپوماتیک فراهم می‌کند. این روش معمولاً دردی ندارد و دوره نقاهت آن تنها 1 الی 2 هفته طول می‌کشد. با این وجود تکنولوژی و تجهیزات لازم برای آن فعلاً تنها در کلینیک‌های معدودی وجود دارد و همه پزشکان مهارت و تجربه کافی برای استفاده از آن را ندارند.

اولترازد

اولترازد (Ultra-Z) یکی دیگر از روش‌های مدرن جراحی پیکرتراشی است. در این روش از دستگاهی کمک گرفته می‌شود که امواج صوتی با فرکانس بالا موسوم به امواج اولتراسوند (فراصوت) را به سلول‌های چربی منتقل می‌کنند. این امواج باعث لرزش و تجزیه سلول‌های چربی می‌شوند. در نتیجه این اتفاق، چربی‌ها به صورت مایع درمی‌آیند و با مکش از طریق لوله کانولا از بدن خارج می‌گردند. به این ترتیب در پیکرتراشی با دستگاه اولترازد نیز به ایجاد یک برش برای وارد کردن کانولا نیاز است. این متد به دلیل تحریک پوست به تولید کلاژن، لیفت و سفت شدن پوست را هم به دنبال دارد.

در روش اولترازد حداقل تهاجم را شاهد هستیم و تنها به بی‌حسی موضعی نیاز است. به علت دقت بالای این متد، از آن برای چربی‌سوزی مناطق حساس مانند غبغب، بازوها، ران‌ها و البته شکم و پهلو بهره گرفته می‌شود. با اینکه دوره نقاهت کوتاهی دارد (حدود 1 تا 2 هفته) ولی میزان چربی قابل استخراج در این روش در حد متوسط است. از عوارض احتمالی آن می‌توان به سوختگی پوست در صورت عدم تبحر پزشک اشاره نمود.

بادی جت یا واترجت

بادی جت نیز روش مدرن دیگری برای پیکرتراشی است که تنها برای از بین چربی در حد کم تا متوسط کاربرد دارد. در روش بادی جت یا واترجت از فشار آب برای جدا کردن چربی‌ها با ملایمت بهره گرفته می‌شود. خارج کردن چربی‌های جداشده در این روش نیز به ایجاد یک برش کوچک و ساکشن از طریق کانولا احتیاج دارد. به این ترتیب علی رغم ایجاد یک برش ریز، در میان روش های جراحی پیکرتراشی، واترجت از همه کم‌تهاجمی‌تر است. از طرف دیگر چربی استخراج‌شده برای تزریق و استفاده مجدد، کیفیت بسیار بالایی خواهد داشت. این متد با کمترین میزان درد، خونریزی و عوارض جانبی همراه است و در بیشترین حالت به 1 تا 2 هفته نقاهت نیاز دارد.

روش پیکرتراشی بدون جراحی

در حال حاضر روش‌های غیر جراحی کاربردی و متعددی برای پیکرتراشی رواج دارد. این متدها اثرگذاری محدودتری نسبت به روش‌های جراحی دارند و گرفتن نتیجه مطلوب از آن‌ها به تعداد جلسات درمانی بستگی دارد. با این حال مزایای زیادی نسبت به روش‌های جراحی پیکرتراشی دارند و به ویژه برای کسانی که چربی‌های کم تا متوسط دارند، ایده‌آل به شمار می‌آیند.

زیرا برای نمونه هزینه آن‌ها در مقایسه با روش‌هایی که تا اینجا عنوان کردیم، به طور قابل توجهی کمتر است. همچنین خبری از هزینه‌های جانبی مثل هزینه‌های مربوط به مراقبت‌های پس از جراحی نیست. علاوه بر آن با کمترین میزان تهاجم، عوارض، درد و طول دوره نقاهت همراه هستند. مثلاً با استفاده از روش‌های غیر جراحی، دیگر از بابت بروز عفونت یا خونریزی، نگرانی وجود ندارد. از سوی دیگر درد پیکرتراشی با استفاده از این روش‌ها تا حدی اندک است که اغلب بیماران بدون نیاز به بی‌هوشی، بی‌حسی یا حتی مسکن آن را تحمل می‌کنند. تنها عوارض جانبی در عمده این روش‌ها، قرمزی، تورم، کبودی یا حساسیت موقتی است.

لیپولیز

لیپولیز یک مفهوم کلی است و به مجموعه روش‌های غیر جراحی اشاره دارد که باعث تجزیه سلول‌های چربی و حذف آن‌ها از بدن می‌‌شوند. فرآیند لیپولیز به شیوه‌های گوناگون و با به کار گیری دستگاه‌ها و تجهیزات متنوعی قابل اجرا است. اما در بسیاری از شیوه‌های اجرای لیپولیز، دیگر نیازی نیست با برش جراحی و از طریق لوله کانولا چربی‌ها ساکشن شوند. بلکه شرایطی مهیا می‌گردد تا بدن به طور طبیعی سلول‌های مرده چربی را در طول یک دوره چند ماهه دفع نماید. وجه مشترک تمامی روش‌های لیپولیز که از اینجا به بعد توضیح می‌دهیم، کاهش چربی موضعی بدون جراحی است.

کرایولیپولیز

کریولیپولیز (Cryolipolysis) که گاه با عنوان کرایولیپولیز نیز نام برده می‌شود، به معنای انجماد چربی است. این روش به برش و سوزن نیازی ندارد. بلکه در آن از دستگاهی با فناوری تولید سرمای شدید برای منجمد کردن سلول‌های چربی استفاده می‌گردد. زیرا سلول‌های چربی در برابر سرما بسیار آسیب‌پذیر هستند. در کرایولیپولیز چربی‌ها به دمای منفی پنج تا منفی ده درجه سانتی‌گراد رسیده و یخ می‌زنند. این اتفاق موجب می‌شود سلول‌های یخ‌زده چربی بعد از چند هفته از بین بروند و به طور طبیعی طی 2 تا 3 ماه آینده از بدن دفع شوند. مزیت کریولیپولیز این است که به بافت‌های اطراف چربی هیچ آسیبی وارد نمی‌کند. این روش نقاهت کوتاه مدتی دارد و در واقع فرد بلافاصله بعد از جلسه می‌تواند به روال روزمره خود بازگردد.

هر جلسه کریولیپولیز 30 تا 60 دقیقه زمان می‌برد و تعداد جلسات لازم برای شما با توجه به حجم و نوع چربی‌های موضعی، توسط پزشک زیبایی تعیین می‌گردد. با این وجود باید بدانید که این متد تنها باعث آب شدن 20 تا 30 درصد چربی‌های ناحیه مورد نظر خواهد شد. بنابراین برای افرادی با میزان چربی زیاد مناسب نیست. حین جلسه کریولیپولیز ممکن است احساس سرما و سوزش داشته باشید یا ناحیه تحت درمان بی‌حس شود. یکی دیگر از معایب این روش آن است که تا دیدن نتایج نهایی به 2 تا 3 ماه زمان نیاز است.

لیپولیز تزریقی

داروهایی همچون فسفاتیدیل کولین، دی اکسی کولیک اسید یا دی اکسی کولات وجود دارند که از خاصیت حل‌کنندگی چربی‌ها برخوردارند. وقتی این مواد به ناحیه دارای چربی تزریق شوند، دیواره سلولی را در بافت‌های چربی تخریب می‌کنند. به این ترتیب چربی به تدریج آزاد شده و بدن از طریق سیستم لنفاوی خود، چربی‌های حل‌شده را دفع می‌نماید. لیپولیز تزریقی حتی در بین روش‌های غیرجراحی پیکرتراشی یک روش کم‌هزینه به حساب می‌آید. اما نتایج آن به تکرار در 3 الی 6 جلسه نیاز دارد. پس از تزریق ممکن است در محل وارد شدن سوزن‌ها قرمزی، تورم یا کبودی موقت دیده شود. در مواردی نیز احتمال دارد باعث واکنش آلرژیک شود.

لیپولیز لیزری

در لیپولیز لیزری از لیزر کم‌توان با طول موج 650 تا 1064 نانومتر برای پیکرتراشی بدن کمک گرفته می‌شود. تابش این اشعه‌های لیزری با ایجاد گرما، سلول‌های چربی را در هم می‌شکنند. چربی ذوب‌شده، همچون روش‌های قبلی لیپولیز توسط سیستم لنفاوی بدن جذب شده و به مرور از بدن دفع می‌گردد. جلسات درمانی لیپولیز لیزری نیز حدود 30 تا 60 به طول می‌انجامد. معمولاً بین 3 تا 6 بار مراجعه برای اجرای آن لازم است. این روش نیز نقاهت خاصی ندارد و حتی باعث لیفت پوست هم می‌شود. با این حال اثرگذاری آن نسبت به کرایولیپولیز یا جراحی‌های پیکرتراشی کمتر است.

لیپولیز رادیوفرکانسی

در لیپولیز رادیوفرکانسی هم از گرما برای از بین بردن سلول‌های چربی استفاده می‌شود. گرمای لازم برای این کار با ارسال امواج رادیوفرکانسی به زیر پوست، ایجاد می‌گردد. با این وجود دستگاه به کار گرفته شده حتی با پوست تماس مستقیم پیدا نمی‌کند. بلکه از فاصله 1 سانتی‌متری از سطح پوست امواج RF را به زیر پوست می‌رساند. گرمای ایجادشده در این شیوه از پیکرتراشی، موجب تحریک کلاژن‌سازی و سفت شدن پوست هم می‌شود. بنابراین برای مشکل افتادگی پوست (خفیف تا متوسط) نیز اثرگذاری دارد.

لیپولیز رادیوفرکانسی سریع‌تر جواب می‌دهد و بعد از 2 تا 3 جلسه نتایج آن قابل مشاهده خواهد بود. اما میزان کاهش چربی موضعی با استفاده از این شیوه، زیر 20 درصد است. پس بیشتر مناسب کسانی است که چربی زیادی ندارند و تنها دنبال فرم‌دهی بدن هستند، نه کاهش سایز.

عوامل موثر در انتخاب روش پیکرتراشی

هنگام انتخاب بهترین روش پیکرتراشی شکم و پهلو یا سایر نقاط بدن، لازم است به چند فاکتور مهم توجه شود. متخصص زیبایی می‌تواند با بررسی شرایط ویژه هر شخص موثرترین متد را پیشنهاد دهد. این پزشکان با توجه به موارد زیر به شما خواهند گفت کدام روش برایتان مناسب‌تر است.

میزان چربی اضافی: هرچه حجم چربی انباشته‌شده در ناحیه مورد نظر بیشتر و از نوع سرسخت‌تری باشد، باید از روش‌های تهاجمی‌تر و ترجیحاً مبتنی بر جراحی استفاده نمود. اگر تنها حذف 20 درصد چربی‌های اضافی کافی باشد، انواع لیپولیز مناسب خواهند بود. کسانی که دنبال کاهش 20 تا 40 درصد چربی‌های یک ناحیه هستند، لیپوماتیک، واترجت یا اولترازد به آن‌ها توصیه می‌گردد. برای حذف چربی‌های گسترده‌تر که عمدتاً در ناحیه شکم و پهلو هستند، باید از ابدومینوپلاستی بهره گرفت.

ناحیه مورد نظر: هر قسمت از بدن با توجه میزان و نوع بافت چربی، وضعیت پوست و حساسیت با سایر نقاط متفاوت است. به همین دلیل برخی روش‌ها برای بعضی از نواحی بیشتر توصیه می‌شوند. روش‌هایی مثل لیپولیز لیزری یا تزریقی برای غبغب یا بازوها مناسب‌تر هستند. این در حالی است که مثلاً کرایولیپولیز برای بازوها چندان مناسب نیست. چون این ناحیه سطح کوچک و انحنای زیادی دارد و قرارگیری دستگاه کرایولیپولیز روی آن سخت است. همچنین لیپولیز تزریقی به دلیل وسعت شکم، پهلو، ران‌ها و باسن و نیازمندی به تعداد جلسات زیاد، برای این نواحی خوب نیست. به عنوان نمونه‌ای دیگر، مردانی که می‌خواهند چربی سینه خود را کاهش دهند، نباید از کرایولیپولیز استفاده کنند. زیرا چربی این ناحیه مقاوم است و به سرما پاسخ نمی‌دهد.

وضعیت پوست: سفتی، میزان افتادگی و خاصیت ارتجاعی پوست ناحیه مورد نظر برای پیکرتراشی نیز در انتخاب روش مناسب اهمیت دارد. اگر پوست خاصیت ارتجاعی خوبی نداشته باشد، روش‌هایی که فقط روی حذف چربی تمرکز دارند (و تاثیری روی سفتی پوست ندارند) ممکن است موجب افتادگی بیشتر پوست شوند. معمولاً افراد مسن بیشتر به روش‌هایی که با لیفت پوست همراه هستند، نیاز دارند.
انتظارات بیمار: برخی بیماران دنبال کاهش چربی زیاد در یک جلسه هستند و ترسی از جراحی ندارند. این افراد چون دنبال تغییرات چشم‌گیرتری هستند، بهتر است به لیپوساکشن یا ابدومینوپلاستی بیندیشند.

کسانی که دنبال تغییر سریع هستند اما نمی‌خواهند جراحی سنگینی داشته باشند، لیپوماتیک یا بادی جت را انتخاب کنند. افرادی که دوره نقاهت کوتاه‌تر برایشان مهم است، بهتر است سراغ کرایولیپولیز یا رادیوفرکانسی بروند.

هزینه: اگر تمایل دارید در هزینه‌ها صرفه‌جویی کنید، باید از میان متدهای لیپولیز موردی را برگزینید. در صورت توسل به روش‌های مبتنی بر جراحی، هزینه پیکرتراشی بیشتر می‌شود و بسته به سنگین‌تر بودن جراحی، هزینه‌ها نیز بالاتر می‌رود. به ویژه در مواردی که نیاز به بستری وجود داشته باشد. صرف نظر از آن، هزینه‌ها تا حد زیادی تابع ناحیه تحت درمان و شرایط آن، دانش و تجربه جراح است.  

جدیدترین روش پیکرتراشی کدام است؟

هرچه می‌گذرد، پیکرتراشی سنتی که بیشتر با لیپوساکشن شناخته می‌شد، جای خود را به انواع دیگری از پیکرتراشی می‌دهد که مبتنی بر تکنولوژی‌های مدرن‌تری هستند. همان‌طور که اشاره کردیم لیپوماتیک و لیپوست شیوه‌هایی جدید برای لیپوساکشن هستند. اما از میان همه انواع پیکرتراشی که نام بردیم، تکنولوژی به کار رفته در اولترازد از همه جدیدتر و به‌روزتر است. لیپوست در رده بعدی تکنولوژی‌های مدرن پیکرتراشی قرار می‌گیرد. لیپوماتیک و بادی جت یا واترجت کمی قدیمی‌تر بوده و لیپولیزهای لیزری و رادیوفرکانسی در کنار لیپوساکشن قدیمی‌ترین‌ها به شمار می‌روند.

بهترین روش پیکر تراشی کدام است؟

انتخاب بهترین روش پیکرتراشی شکم،پهلو و سایر نقاط بدن به شرایط پوست و میزان چربی‌های اضافه هر فرد بستگی دارد. بهترین روش پیکرتراشی برای کسانی که در کنار چربی‌های موضعی، پوست‌های شل و آویزان دارند، ابدومینوپلاستی است. در صورتی که تمایل دارید از چربی‌های استخراجی برای تزریق به نواحی دیگر بدن استفاده نمایید، لیپوماتیک، لیپوست و بادی جت برایتان مناسب  خواهد بود. در این شرایط اگر چربی‌های موضعی زیادی دارید، لیپوماتیک؛ اگر چربی‌های اضافه‌تان در حد متوسط است، لیپوست و چنانچه چربی‌های نیازمند استخراج کمی دارید، بادی‌جت از همه بهتر است. اگر چربی‌ها تا حد زیادی متراکم و مقاوم باشند، اولترازد عملکرد بهتری را ارائه خواهد داد.

در میان روش‌های غیر جراحی نیز کرایولیپولیز برای چربی‌های سرسخت اثرگذارتر است. اگر نتیجه سریع‌تری می‌خواهید می‌توانید به لیپولیز لیزری یا رادیوفرکانسی بیندیشید. چنانچه تمایل دارید ضمن کاهش چربی، مشکل افتادگی پوستتان هم برطرف گردد نیز این دو روش کارآمد هستند. زیرا در کنار آب کردن چربی‌ها باعث سفتی پوست هم می‌شوند. به طور کلی اگر قصد کاهش سایز دارید، بهتر است به روش‌های مبتنی بر جراحی پیکرتراشی فکر کنید، زیرا روش‌های لیپولیز برای حذف بیشتر از 30 درصد چربی‌های موضعی کاربرد ندارند.